Kostumet folklorike sipas krahinave

[Semiramida]

vendosni ktu disa kostume kombetare qe vertet ju pelqejne.Jane vertet nje tradite e bukur.

[Amajla]

http://2.bp.blogspot.com/_E7Ss7pD-iuQ/RtdEcr5GLCI/AAAAAAAAAA8/xB9ZeT4sXPE/s320/Vajze+Shqiptare+nga+Camille+Corot.jpg

http://farm2.static.flickr.com/1006/1337500179_e6d6f18dc3_b.jpg

[Amajla]

http://images.google.com/imgres?imgurl=http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2008/04/xhubleta1.bmp&imgrefurl=http://kosova.albemigrant.com/%3Fp%3D1915&usg=__GEDPuvQC7Y408C6yUeGi-ZxX3CQ=&h=448&w=274&sz=361&hl=en&start=97&um=1&tbnid=vG3LaoDMTni4sM:&tbnh=127&tbnw=78&prev=/images%3Fq%3Dveshje%2Bkombetare%2Bshqiptare%26ndsp %3D20%26hl%3Den%26rlz%3D1W1RNTN_en%26sa%3DN%26star t%3D80%26um%3D1

Vetëm një orë në Galerinë Kombëtare të Arteve për veshjen më të vjetër në botë e mbetur gjallë. Në prani të ambasadorit amerikan, ministrit të Kulturës i kërkohet vëmendje për ta anëtarësuar veshjen kombëtare në UNESCO
Shenjat në veshjen e malësores shqiptare, në një veshje tipike siç është xhubleta kanë përcaktuar dhe rrugulluar statusin e saj familjar dhe farefinsor. Si kulturë e tillë tek e cila janë trashëguar dija e shenjave, e mënyrës së të jetuarit dhe të menduarit që nga kohërat më të lashta e deri në vitet 70 të shekullit të XX, një grup njerëzish të ftuar nga poetja koleksioniste, Luljeta Dano, kanë qenë prezentë kur ajo ka kërkuar një shans për “anëtarësimin” në UNESCO të veshjes më të vjetër në botë e mbetur gjallë.
Kjo ndodhi dje, në Galerinë Kombëtare të Arteve ku Dano për një orë ka ekspozuar një pjesë të koleksionit të saj të jashtëzakontë, 12 xhubleta, tallaganë dhe aksesorë të çmuar të veshjes së gruas së veriut, gati 150-vjeçare. Ajo ka botuar së fundi “Perëndesha Athina dhe simbole të tjera kozmogonike” , një studim mbi shenjat e qëndismave mbi veshjet mashkullore dhe sidomos femërore duke i përkufizuar ato si kultura e “shkrimeve të fshehta në ornamentikën mijëravjeçare të Malësisë së Madhe, Dukagjinit, Mirditës e Pukës” si një territor mitesh antike i ruajtur në trashëgiminë etnokulturore.
Në “Expo-Xhubleta” e organizuar nga “Miqtë e Galerisë” ishte i pranishëm dhe ambasadori amerikan në Tiranë John Ëithers i cili ka duartrokitur lutjen e poetes: “Do të lusja ministrin e Kulturës, z. Ylli Pango, të kryejë veprimet e duhura që këto dy veshje (xhubleta dhe xhokeja), kudo ku janë shpëtuar nga koleksionistë t shqiptarë dhe të huaj, të merren në mbrojtje nga UNESCO si pasuri botërore.”

[Semiramida]

Gjatë vizitës së tij në Shqipërinë jugore e, më saktësisht, në Janinë në vitin 1808, lord Bajroni mori si kujtim nga ato vise një kostum tradicional shqiptar. Do të ishte pikërisht bukuria dhe e veçanta e këtij kostumi, që në verën e vitit 1813 do ta shtynin piktorin Tomas Filips që të realizonte portretin e famshëm të lord Bajronit veshur me kostumin shqiptar. Portreti titullohet Portrait of a Nobleman in the dress of an Albanian (portret i një fisniku me veshje shqiptare) dhe paraqet Bajronin me një veshje ku ndërthuren e purpurta dhe e arta e jelekut me vizat gri e blu të një një turbani që i përngjan më shumë një shalli; e bardha e këmishës dhe e fustanellës me të zezën e kadifenjtë të një xhakete. Ai mban në duar një jatagan i cili ka një këllëf të purpurt e të argjendtë. Portreti u vendos asokohe në Royal Academy dhe tani është i vendosur në amasadën britanike në Athinë. Megjithatë, ky nuk ishte i vetmi portret që piktori i bëri Bajronit. Në 1835 dhe në 1840 Filips pikturoi dy variante të tjera të këtij portreti. I pari iu dhurua më 1862, nga i biri i piktorit, Galerisë Kombëtare të Portreteve (National Portrait Gallery) në Londër, ku vazhdon të jetë i ekspozuar aktualisht. Ndërsa varianti i dytë, që u komisionua nga Xhon Murrej, botuesi i Bajronit, ndodhet i ekspozuar me publikimet e firmës në Albermarle Street, Londër.

[Semiramida]

kostume sipas qyteteve!

[Semiramida]

Kostumet tradicionale Shqiptare

Veshjet popullore,
janë pa dyshim një nga manifestimet më të fuqishme
të kulturës tradicionale. Ato janë trashëguese e
transmetuese të shumë elementëve, që vijnë nga
lashtësia dhe nga koha e mesme, por janë
njëkohësisht edhe shprehje e marrëdhënieve
kulturore me popuj të tjerë gjatë shekujve.
Tipet
kryesore të veshjeve popullore shqiptare për burra janë:
kostumi me fustanellë, kostumi me këmishë të
gjatë e dollamë (cibun), sipër kostumi me tirq dhe ai me
poture (pantallona të shkurtra deri te gjuri). Pra, në
Shqipëri, burrat kanë mbajtur si veshjet në formën
e një fundi të gjerë, ashtu edhe ato në formë
pantallonash, por të parat kanë dalë nga përdorimi
më herët se të tjerat. Pjesët më të
zbukuruara ishin jelekët dhe xhamadanët e kostumit festiv.
Burrat shqiptarë mbanin edhe stoli të ndryshme argjendi, si
jastekë gjoksi, sumbulla dekorative tek jelekët, unaza, pipa
e kuti cigaresh, por mbi të gjitha, armët e brezit e të
krahut, që ishin gjithnjë të stolisura pasurisht.
Për
gra, tipet kryesore të veshjeve, ishin: kostumi me xhubletë
(një fund në formë këmbane), kostumi më
këmishë të gjatë e xhokë shajaku sipër,
kostumi me dy futa të vendosura mbi këmishën e
gjatë, njëra përpara e tjetra prapa dhe kostumi me
mbështjellëse (një fund i hapur, i mbledhur tek beli me
rrudha ose pala).
Në veshje, ngjyrat e zbukurimet ndryshonin
simbas moshës. Për të vegjëlit e të
rinjtë, kostumi krahinor mund të ishte më i
thjeshtë. Ndryshe nga popuj të tjerë të Ballkanit,
në Shqipëri, vajza që kishte arritur moshën e
martesës, duhet të vishej thjeshtë e pa stoli,
flokët t'i mbulonte mirë me një shami dhe të mos
vishte rrobë të kuqe. Kostumi i martesës ishte varianti
më i pasur i veshjes së krahinës, si për nuset edhe
për dhëndurët. Për nuset, stolitë metalike
ishin të pamungueshme, madje, përdoreshin edhe me tepri,
sepse këtu, me sa duket, kishte rendësi jo vetëm
funksioni i tyre estetik, por edhe funksioni magjik që u
atribuohej. Për nuset, rëndësi të
veçantë kishte zbukurimi i kokës. Disa vjet pas
martese, veshja fillonte të lehtësohej nga zbukurimet.
Të
vdekurit i visheshin, sipas zakonit, ish rrobat më të mira.
Në veshjet popullore, shenjat e zisë ishin të pakta,
gratë mund të vishnin praptas ndonjë nga pjesët
më të zbukuruara të kostumit, p.sh.. xhokën a
përparjen.
Studimet e deritanishme, kanë treguar se
pjesët përbërese të veshjeve tradicionale, nuk
kanë të gjitha të njejtën moshë. Ka
pjesë, që të kujtojnë veshjet mesjetare, me ndikime
bizantine e orientale, të tjera që vijnë si një
jehonë e kohës antike, por ka edhe elementë, që
mund të lidhen me kulturën ilire. Mund të përmendim
kështu analogjitë e verejtura midis linjës popullore dhe
"dalmatikës" ilire, apo midis kapuçave, strukave
(shalleve), opingave, etj. dhe elementeve respektivë, të
përdorur nga ilirët. Falë këtyre elementeve të
trashëguar nga kultura ilire dhe ajo e arbërve të
mesjetës, gjatë zhvillimit të tyre historik, veshjet
popullore kanë arritur të fitojnë një varg tiparesh
origjinale, që marrin vlerat e një treguesi etnik, i cili i
dallon veshjet shqiptare nga ato të popujve të tjerë.

[Semiramida]

shume te bukura i kemi kostumet.

[Semiramida]

:pianistet:

[Semiramida]

I kemi shume te bukura thoni ca te doni.Po na rregulloni pak te dalin fotot sic dilnin me perpara!Drejtusa mos flini gjume!